Rijangst na een kleine aanrijding.

Een kop-staartbotsing op lage snelheid, een tik op de parkeerplaats, een plotselinge
remactie op de rotonde en daardoor een botsing. De auto heeft een deuk, fysiek heb jij nergens last van. Maar toch durf je daarna niet meer te rijden. Of je rijdt wel, maar krijgt spanning als je in een soortgelijke situatie komt.

Wat is rijangst?

Rijangst of amaxofobie is de angst die je ervaart bij het idee van autorijden of tijdens het rijden zelf. Die angst kan zich op veel manieren uiten: spanning zodra je in de auto stapt, paniek op drukke wegen of kruispunten, het vermijden van bepaalde routes of helemaal stoppen met autorijden.

Het is een reactie van je lichaam op iets wat het als bedreigend heeft ervaren, die
reactie kan even sterk zijn na een kleine aanrijding als na een zware botsing

Wat doet een aanrijding met je lichaam?

Op het moment van een botsing (hoe klein dan ook) reageert je lichaam razendsnel.
Je lichaam schakelt zich over naar de overlevingsmodus: je spieren spannen zich
aan, je hartslag schiet omhoog. Het is een automatisch beschermingsmechanisme.

Die spanning verdwijnt normaal vanzelf als het gevaar voorbij is, je lichaam
registreert dat de dreiging weg is en het zenuwstelsel keert terug naar de ruststand.

Maar soms gebeurt dat niet en dan kan de shock blijven hangen. Je lichaam heeft de
gebeurtenis als gevaarlijk opgeslagen, het zenuwstelsel blijft in staat van paraatheid,
ook als de situatie allang veilig is.

Waarom ook een kleine aanrijding rijangst kan veroorzaken

Veel mensen denken dat de ernst van de rijangst in verhouding moet staan tot de
ernst van het ongeluk. Dat klinkt logisch, maar het klopt niet, de grootte van de
schade aan je auto zegt niets over de impact op je zenuwstelsel.

Wat bepaalt of er rijangst ontstaat, is niet de ernst van de botsing, maar hoe jouw
lichaam het moment heeft beleefd. De schrik, de verrassing, het verliezen van
controle. Een plotselinge tik van achteren op lage snelheid kan voor je zenuwstelsel
net zo overweldigend zijn als een zwaardere botsing.

Wat er gebeurt als je toch gaat rijden.

Je stapt weer in de auto, want je moet. Naar je werk, de kinderen naar school
brengen, naar de supermarkt. Maar zodra je een situatie tegenkomt die lijkt op het
moment van de aanrijding slaat je lichaam weer in de overlevingsstand. Je lichaam
reageert alsof het gevaar opnieuw dreigt, je hartslag gaat omhoog en het zweet
breekt je uit.

Dit zijn triggers: prikkels die je zenuwstelsel terugbrengen naar het moment van de
klap ook al weet jij dat je veilig bent, je lichaam weet dat niet.

Wat helpt?

De oorzaak van rijangst na een aanrijding is niet het rijden zelf, het is de onverwerkte
shock die in je lichaam is blijven hangen. Zolang die shock er nog zit, blijft je
zenuwstelsel reageren alsof het gevaar aanwezig is.

Dat betekent dat oefenen in de auto de oorzaak niet aanpakt. Je kunt jezelf trainen
om door de spanning heen te rijden, maar de onderliggende reactie blijft. Kortom,
stop met symptoombestrijding en pak het onderliggende probleem aan.

Je hoeft hier niet mee te blijven rondrijden.

Rijangst na een kleine aanrijding is normaal. Het is een begrijpelijke reactie van je
lichaam op een onverwachte schriksituatie.

Ik ben gespecialiseerd in het verwerken van de shock na een verkeersongeval. Ook
na een kleine aanrijding. In één sessie van maximaal drie uur wordt de opgeslagen
spanning losgelaten, zodat je zenuwstelsel tot rust kan komen en je weer
ontspannen kunt rijden.

Meer weten? Plan hier een gratis en vrijblijvend intakegesprek in.